ULTRA TRAIL APUKO EXTREM

APUKO EXTREM (2013-04-20)

Bilbotik pausu batera, Enkarterriko Zaramillo herritik abiatuta, Apuko Extrem ultra trailaren bigarren edizioa ospatu zen apirilaren 20an. 83 km eta 6800m gorako desnibel metatua ditu iraupen luzeko lasterketa honek. Iazko lasterketaren bezalako luzera badu ere, aurten ibilbidea zeharo aldatu dute Enkarterrietako zenbait herritatik pasatuz eta ibilbidea desnibelean dezente gogortuz. 
 

 

 

Apuko Extrem ultra trailaren web orrria: http://www.apukoigoera.com/

Urtean zehar behin baino gehiagotan entzun dugu Apuko edo Zaramillo izena. Izan ere, lasterketa eta ekimen desberdinak antolatu dituzte Apuko Extrem ultra trailaz gain. Otsailean, 22 km-ko Apuko Igoera lasterketa ospatu zen korrika zein bizikletaz egin daitekeena eta martxo bukaeran, Apuko Extrem-eko ibilbidea ikuskatzeko bi irteera eta hitzaldiak antolatu zituzten Nuria Picas eta Miguel Heras mendiko korrikalariekin batera.

Goraipatzekoa benetan urtean zehar Oscar, Martín eta gainontzeko antolakuntzako kideek kirolaren bitartez lortu dutena. Horrelako herri txiki baten izena lau haizetara zabaldu eta Enkarterri sustatzeaz gain, Bilbotik hain gertu askorentzat ezezagunak zaizkigun mendi eta txoko ederrak ezagutarazteko lan handia egin dute. Nik behintzat Zaramillo ez nekien non osti zegoen ere eta jadanik 3 alditan izan naiz aurten.

Iritzi da lasterketa eguna, goizeko 3:30-etan esnatu, gosaldu, dutxatu, trastoak kotxean sartu, Zaramillorainoko bideari ekin, 5-ak aldera Zaramillon aparkatu, dortsalaren bila joan, konpainia onean kafea hartu, Rocakari bisita egin, azken uneko azken prestakuntzak motxila egin eta deseginez hainbat alditan , antolatzaileen azken notiziak entzun eta irteera puntura gerturatu nintzen beste 240 korrikalarirekin batera.

 

 

Eguna egin orduko goizeko 6etan abiatu ginen Zaramillotik, herria zeharkatu, errepidetik 300 bat metro egin eta gorantza erreparo barik jotzen zuen pista bat hartu genuen. Pixkanaka lehen postuetara hurbildu nintzen eta hala nola  lehenengo zioanari jarraitzen nindoala konturatu nintzen. Egia esan aurretik ez zegoen beste argirik, bere frontala ez zebilen eta. Halako baten argiztatzeko eskatzen dit eta orduan konturatu nintzen Pedro Urbieta iazko irabazlea zela. Zati batean joan nintzen bai, Citadellesen galdu nuen frontalaren ondorioz erosi eta estreinatu berri nuen frontal berriarekin argiztatzen. Esfortzuak esfortzu, laster ohartu nintzen motxilan beste frontal bat sartu nuela eta hauxe utzi nion. Lehen tontorra, Gongeda, pare parean genuela hainbat korrikalari gindoazen ilada luzea osatuz. Ondoren malda handiko jaitsiera arriskutsu bati egin genion aurre garoak bustita zegoen eta.  

Behin lehen hornidura gunera iritzita, isostar piskat  hartu ostean Ganekogortako malda gogorrari ekin genion artez artez, Gaizka Barainano lasterketako buru zela. Lehenengo zati honetan gustora nindoan, lar arin gauza onerako. 4. tontorretik pasata Behin berantza eman beharreko lehen pausuetan zeozer arraroa igarri nuen orkatilan eta ibuprofeno bat hartu eta lasaiago joan nintzen zati batean pausua berreskuratu artean.

Ganekogortaren ondoren Galarraga mendia igoz berriro ibilbideko ia puntu berberera iritzi ginen. Hemendik Aguilatoseko gainera gorantza jotzen zuen pista batean korrika nindoala azkenean 4. bukatu zuenak aurreratu zidan. Antza motxila eta neraman guztia ikusita astunegia zela iruditu zitzaion eta ia Tor de Geantserako preparatzen nenbilen galdetu zidan, harriduraz etxea beti gainean eramaten dudala erantzun nion. Egia esan “badaezpada, badaezpada” azkenean motxila goraino betetzen dut nahiz eta gero ia ezer ez erabili. Aurreratu ninduenean ordea, konturatu nintzen bera boteilin bat zeukan gerriko batekin zihoala soilik. Mendiko lasterketetan denetik ikusten da eta puntu honetan mutur biek topo egin zutelakoan nago, edo dena hala ezer ez.

Aguiltosetik berantza aldapa bera bortitza dago pista batzuetatik, hankak zeharo ahultzen dituen horietakoa. Behin bailarako behekaldera jaitsita La Quadran kokatuta zegoen bigarren hornidura gunera iristeko 2 km inguruan lisuan korrika egiteko zati ederra zegoen hankak pixka bat gehiago matxakatzeko.
 

 La Quadratik mendian gora itzuli bat eginda bertako hilerritik gora Eretzako igoera kronometratua hasten zen. Egingo nuen denbora ahaztuta, behetik hasita erritmo konstante batean egin nahi nuen igoera, lasai baina lokartu gabe. Baina lehenengo pistetako aldapetan erritmoa zeharo jaitsi behar izan nuen ez nindoan eta ondo gorputzez ezta hanketatik ere. Gero eta okerrago nindoan, zuri zuri jarri nintzela uste dut pajaroia tarteko eta gelditu beharra neukan. Egoerari aurre egiteko itzelezko merendola egin nuen gorantza pausu txikiak ematen nituen bitartean, hiru barrita bata bestearen atzetik. Erritmo berdinean jarraitu ezkero bazterren batean botata aurkituko nindutelakoan nago. Horrelako egoeran egonda eta helmuga hain urrun ikusita zeharo enbajonatuta aurkitzen nintzen. Hala nola, barritek laster egin zuten efektua eta indar pixka bat errekuperatzeaz bat erritmo lasaian hobeto nindoan buruari buelta emanez. Gorantza Albizurik aurreratu zidan korrika txikian pistako azken zati gogorrenetakoan, hau benetan fin zioan.

Oraindik txarrena etortzeko zegoen Eretzako kortafuegosak, 3 pala gogor bata bestearen atzean. Pixkanaka pixkanaka tontorrera iritzi nintzen Jose Vicente Benitorekin batera. Honek “estas hecho un gallo” esan zidan baina ordurako gangarra jaitsita neukan. 

 

 

Behin tontorra zapalduta Soduperako jaitsierari ekin nion aurrekoari jarraitu gabe, nire hankek eskatzen zuten erritmo apalagoan.

 

 

Sodupeko hornidura gunetik pasata Luxar mendia igo beharra zegoen Güeñes herrian kokatua zegoen hornidura gune garrantzitsura iristeko. Tarte honetan igartzen nioan desgastea, pilak piskanaka agortzen joango balira bezala. Luxarko jaitsieran gainera hankak dardarka neuzkan eta inongo indarrik gabe pausua ganoraz emateko. Tripak jada lorrinduta neuzkan eta jatekoa ez zitzaidan errez sartzen. Behin hornidura gunean antolakuntzari emandako poltsa jaso eta taper batean neuzkan hiru arroz-esneak jan nituen, aldean neramatzan platanoez gain beste edozer jaten nahiko komeri neukan eta.
 

 

Güeñesko hornidura gunetik irtenda Ubietamendi  mendia igo beharra zegoen. Lehenengo aldapetan arroz esnea ahora igotzen zitzaidan eta tripak zarata hotzean jarri zitzaizkidan labadora bat izango balitz bezala. Gorputzean sentsazio eskasekin pixkanaka gorantza nioan walking deadekoak bezala, bidegurutzeren bat saltatuz nahiz eta aurrean X nabarmen bat egon seinale bezala. Berriro bidegurutzera itzuli eta Sergio Aramendiak aurrea hartu zidan nire aldean askoz finago zioan eta. Behin Ubietamendi tontorrera iritzita Galdamestik jaurtitako lehen txapligoa entzun nuen lehena bertatik pasatzen zebilen seinale. Ubietamenditik pistarik pista jaitsiera egin ostean errepidetik zati polit bat egin beharra zegoen gorantza jotzen zuena.

Erdi korrika zeozer esatearren Galdamesera nahiko ikututa iritzi nintzen. Puntu honetan atzetik zetozen Unai Bengoa eta Atharratzerekin egin nuen bat. Haiekin joaten saiatu nintzen baina ezin nuenez luzaroan erritmo horretan joan, lasaiago joatea erabaki nuen berriro bazterren baten botata aurkitu nahi ez baninduten behintzat. Horrela hemendik helmugarainoko bidea nahiko erritmo lasaian egin nuen gorputzean neuzkan indar apurrak dosifikatuz. Aurretik Gazteran eta Apuko mendiak nituen, baina min gehien egia esatearren, perfilean berantza dela jarri arren , bat batean agertzen zaizkizun aldapa eta erdi gorantza jotzen zuten bide luzeek egin zidaten. Esaterako Apukotik helmugara dena berantza zelakoan oso luze egin zitzaidan. Aldapan bera hankei eusten nahiko komeri izan nituen pausua ganoraz emateko eta Zaramillora orduko ia desnibel gabeko bideetako aldapetan korrika egitea ezinezkoa zitzaidan.

 

 

Azkenean helmugako arkua pasa nuen, Zaramilloraino nekarren aurpegi eskasarekin alderatuz itzelezko irribarre batekin ahoan. Pozik, aspaldi, sekula ez esatearren, pilo bat sufrituta bukatu ahal izan nuelako. Nahiz eta hobeto egin nezakeela uste, burututako denborarekin gustora, 13 orduren bueltan ibiliko nintzela uste nuen eta azkenean 11 ordu eta 28 minutu behar izan nituen eta ibilbidea osatzeko, 15. postuan. Gainera zer ikasi eman dit lasterketa honek, gorputzaren limiteak ezagutu, buruari nola buelta eman, lasaiago irten beharko nintzela nahiz eta gero sekula kasurik ez egin, motxilan trastoak sartzeko tetrisak egiten ez dagoela zertan burua nekatu behar, kriston tripadak ezin ditudala egin…