2013-KO IRAUPEN LUZEKO LASTERKETEN EGUTEGIA

2013-RAKO PLANTEATUTAKO ERRONKA NAGUSIAK

Behin etxeko lanak eginda eta lasterketa batzuetan parte hartu ondoren, 2013-rako planteatu ditudan erronka nagusiak gainean ditut. Uda partean hilero lasterketa luze bat egitea da asmoa, ekainetik irailera bitartean 4 erronka desberdin burutuz ezer larririk gertatzen ez bada behintzat:

TRAVESERA INTEGRAL PICOS DE EUROPA 74km +6800m (2013-06-14)

EHUNMILAK 168km +1100m (2013-07-12)

ULTRA TRAIL DEL MONT BLANC 168km +9800m (2013-08-30)

ULTRA CAVALLS DEL VENT 100,6km +6668m(2013-09-21)

Guzti hauek pasata oraindik gogoa baldin badago urri bukaeran beste iraupen luzeko mendi lasterketa batean parte hartuko dut 2013-ko denboraldiari agur esateko.

 

Lasteketa hauek nondik norakoak argitzen dituzten bideoak:

 

TRAVESERA INTEGRAL PICOS DE EUROPA

 

EHUNMILAK

 

ULTRA TRAIL DEL MONT BLANC

 

ULTRA CAVALLS DEL VENT

 

 

EUSKAL HERRIA MENDI ERRONKA

EUSKAL HERRIKO SELEKZIOEN OFIZIALTASUNAREN ALDE (2013-06-1)

Euskal Herriko selekzioen ofizialtasunaren aldarria lau haizetara zabaldu asmoz  ospatu zen Euskal Herria Mendi Erronka mendi lasterketaren lehen edizioa Leitzan. Aralar eta Leitza inguruko mendietatik igarotzen den lasterketak 65 km eta 3500m gorako desnibel metatua ditu. Tartean Irumugarrieta mendia igota kilometro bertikala egiteko aukera dago, Gaintzatik Irumugarrieta tontorrerako ibilbidea kronometratua delarik. Gainera taldeka ere parte hartu daiteke gutxienez 4 kidetako talde mixtoa osatuz.

Euskal Herria Mendi Erronka lasterketaren web orria: http://ehmendierronka.com/

 

Zaldai Mendi Taldeko kide batzuk lasterketaren berri izan genuenean laster hasi ginen Leitzarako espedizioa prestatzen. Asteburua bertan igarotzeko etxeren bat bilatu, taldeka parte hartzeko artaldea batzen hasi…

 

Ostiral arratsaldean abiatu ginen Leitzarantz asteburu polit bat pasatzeko asmoarekin. Leitzara bidean zerua ilun ikusten zen eta aste guztiko eguraldiaren iragarpenek ez zekarten notizi onik. Hainbeste luzatzen ari zaigun negu hau ikusita eta Leitza Euskal Herriko punturik euritsuenetakoa izanik, ez genuen gutxiago espero.

Leitzan gaua pasaturik ez geneukan horren goiz jaiki beharrik, hala ere 5terdiak aldera jaiki ginen oraindik lasterketako txipak jasotzeko geneuzkan eta. 6terdietako Leitzako plazako irteera gunera iritzi ginen, txipa jaso eta aterpean gustora egon ginen kanpoan euri botalan zegoen eta. Hala ere, beroketaren bat edo beste egin beharra zegoen eta laster irteera puntura joateko deia zabaldu zuten bozgorailuetatik. Nerbioak nerbio irteera baino minutu batzuk aurretik, komuna bistatzeko joan-etorri azkar bat egin behar izan nuen. Goizeko seiak jota justu lasterketako hasiera markatuko lukeen suziriak zeruan eztanda egin behar lukeenean, argindarrak kale egin eta irteerako arkua bera erori zen. Eskerrak laster bueltatu zela, euripean geldi ez zen giro eta.

 

Beraz 6ak pasata irten ginen Leitzako plazatik. Zaldaiko kideen artean bakoitza bere erronka pertsonalekin lasterketaz nolabait gozatzeko eta taldeka zeozer txukuna egiteko asmoarekin.

 

 

Lehen 2 kilometrotan behintzat aurrekaldean jaotea neukan pentsatu hasierako tramoetan pilaketak saihesteko eta lokatz gutxiago harrapatzeko. Lasterketak pixkanaka erritmo azkarra hartu zuen eta pixkanaka neure erritmo lasaiagoa hartu nuen. Lokatzetan aurrera egiteak esfortzu doblea eskatzen zuen eta lehen kilometroetan horrelako desgastea eginez gero ondoren ordainduko nukeelakoan nengoen.

Pixkanaka lehen tontorra pasata Gaintzara iritzi nintzen. Lasterketako puntu honetatik Irumugarrietako tontorreraino ibilbidea kronometratua izan arren, indarrak ondo neurtu beharra zegoen lasterketa osoa txukun bukatzeko behintzat. Beraz, Gaintzako hornidura gunean indarrak bildu eta erritmo konstantean igotzen saiatu nintzen, nahiz eta lupetzetan emandako labankadek norbera zeharo desesperatu, pausu bat aurrera eta 2 gutxienez atzera emanez. Zati handi batean Atharratzerekin batera egin nuen igoera eta tontorrera Jose Luis Albizurekin batera iritzi nintzen. Behin goian azken honen atzetik hurrengo hornidura gunerako bidea nahiko gustura egin nuen tramo tekniko eta nahiko arriskutsuan. Laino artean bisibilidade eskasa egon arren bidea oso ongi markatuta zegoen eta aurrean neramanak pausua non ematen zuen ikusteak zeharo erraztu zidan. Hemendik aurrerako Aralarreko pistetan zehar korrika gehiago sakatzeko tokietan, postu batzuk galdu nituen. Aralarreko zati honetan euriak eta hotzak bortizki astindu gintuen, hala ere Aralarreko txoko desberdinetan kokatuta zegoen jendearen animoek bidea zeharo erraztu ziguten. Benetan eskertzekoa zegoen eguraldi petralarekin, hotzari eta euriari aurre eginez jaso genituen animo guztiak.

 

Behin Aralarreko azken hornidura gunera iritzita, berriz idarrak biltzeko zerbait jan, bertan zegoen Igor lehengusuarekin zerbait hitz egin eta Lekunberrirako berantzako bideari ekin nion. Tarte honetan lokatz pila bat zegoen, hori dela eta oreka mantentzen nahiko komeri izan nituen bastoiekin lagunduz. Gainera labankada baten ondorioz lurrera joan nintzen eta holakoetan gero beldur gehiagorekin jotzen da aurrera . Berantzako zati honetan, berriz Atharratzerekin egin nuen bat eta berarekin zetorren David Hornesekin. Nire aldean erritmo hobean zetozen jaisten eta nahiko sufritu nuen beraiei jarraitzen. Hori dela eta ondoren Lekunberrira orduko pista lauetan aurrea hartu zidaten. Aurretik ere banekien Lekunberri inguruan korrika egin ahal izateko km dezente aurkituko nituela erdi lauan edo gorantza jotzen dituzten horietakoak. Zati hau bukatzeko desiatzen nengoen aldapa gora gogorragoetan oinezean jartzeko. Horrela pixkanaka asko sufritu ostean eta zeozer jan eta gero, hobeto aurkitzen hasi nintzen eta berrio egin nuen bat beste bi hauekin. Guztira Ireberko gainean laukote bat osatu eta Leitzarako azken jaitsiera luzeari ekin genion. Iladan jaitsieraz disfrutatzen nindoan sentsazio onekin, baina pixkanaka gero eta abiadura handiagoan gindoazen ia ohartu gabe, Leitzako helmuga gero eta gertuago sentitzeaz bat. Txirrindulariek esprina prestatzeko egiten duten bezalakoxe sentsazioak etortzen zitzazkidan burura. Azkenean Leitzako kaleetara iritzi ginen beste korrikalari bat aurrean genuela. Korrikalarien ilada guztiz luzatuta helmugara orduko zegoen aldapatxoan hortzak estututa iritzi nintzen osatutako taldetxoko zierrakarreras bezala. Zekula ez nuen pentstuko 65. kilometroan horrela ibili ahal izango nintzakeenik Lekunberri aldean neraman gorputz eskasarekin.

 

 Azkenean 8 ordu behar izan nituen ibilbidea osatzen 24. postuan. Gustura, lokatza eta dutxa etengabeaz gain, ibilbideaz asko gozatu nuen sentsazioa geratu zaidalako eta batez ere Lekunberrin sufritutakoari buelta eman ahal izan niolako. Taldeka ez genuen puntuatzerik lortu; hala ere, etorkizunerako beste lasteketa batzutarako ilusioak berritu genituen. Gainera tabernaz taberna ongi errekuperatu genituen egun guztiko esfortzuak…

Leitzako lasterketa laburbiltzen duen bideoa:

ULTRA TRAIL APUKO EXTREM

APUKO EXTREM (2013-04-20)

Bilbotik pausu batera, Enkarterriko Zaramillo herritik abiatuta, Apuko Extrem ultra trailaren bigarren edizioa ospatu zen apirilaren 20an. 83 km eta 6800m gorako desnibel metatua ditu iraupen luzeko lasterketa honek. Iazko lasterketaren bezalako luzera badu ere, aurten ibilbidea zeharo aldatu dute Enkarterrietako zenbait herritatik pasatuz eta ibilbidea desnibelean dezente gogortuz. 
 

 

 

Apuko Extrem ultra trailaren web orrria: http://www.apukoigoera.com/

Urtean zehar behin baino gehiagotan entzun dugu Apuko edo Zaramillo izena. Izan ere, lasterketa eta ekimen desberdinak antolatu dituzte Apuko Extrem ultra trailaz gain. Otsailean, 22 km-ko Apuko Igoera lasterketa ospatu zen korrika zein bizikletaz egin daitekeena eta martxo bukaeran, Apuko Extrem-eko ibilbidea ikuskatzeko bi irteera eta hitzaldiak antolatu zituzten Nuria Picas eta Miguel Heras mendiko korrikalariekin batera.

Goraipatzekoa benetan urtean zehar Oscar, Martín eta gainontzeko antolakuntzako kideek kirolaren bitartez lortu dutena. Horrelako herri txiki baten izena lau haizetara zabaldu eta Enkarterri sustatzeaz gain, Bilbotik hain gertu askorentzat ezezagunak zaizkigun mendi eta txoko ederrak ezagutarazteko lan handia egin dute. Nik behintzat Zaramillo ez nekien non osti zegoen ere eta jadanik 3 alditan izan naiz aurten.

Iritzi da lasterketa eguna, goizeko 3:30-etan esnatu, gosaldu, dutxatu, trastoak kotxean sartu, Zaramillorainoko bideari ekin, 5-ak aldera Zaramillon aparkatu, dortsalaren bila joan, konpainia onean kafea hartu, Rocakari bisita egin, azken uneko azken prestakuntzak motxila egin eta deseginez hainbat alditan , antolatzaileen azken notiziak entzun eta irteera puntura gerturatu nintzen beste 240 korrikalarirekin batera.

 

 

Eguna egin orduko goizeko 6etan abiatu ginen Zaramillotik, herria zeharkatu, errepidetik 300 bat metro egin eta gorantza erreparo barik jotzen zuen pista bat hartu genuen. Pixkanaka lehen postuetara hurbildu nintzen eta hala nola  lehenengo zioanari jarraitzen nindoala konturatu nintzen. Egia esan aurretik ez zegoen beste argirik, bere frontala ez zebilen eta. Halako baten argiztatzeko eskatzen dit eta orduan konturatu nintzen Pedro Urbieta iazko irabazlea zela. Zati batean joan nintzen bai, Citadellesen galdu nuen frontalaren ondorioz erosi eta estreinatu berri nuen frontal berriarekin argiztatzen. Esfortzuak esfortzu, laster ohartu nintzen motxilan beste frontal bat sartu nuela eta hauxe utzi nion. Lehen tontorra, Gongeda, pare parean genuela hainbat korrikalari gindoazen ilada luzea osatuz. Ondoren malda handiko jaitsiera arriskutsu bati egin genion aurre garoak bustita zegoen eta.  

Behin lehen hornidura gunera iritzita, isostar piskat  hartu ostean Ganekogortako malda gogorrari ekin genion artez artez, Gaizka Barainano lasterketako buru zela. Lehenengo zati honetan gustora nindoan, lar arin gauza onerako. 4. tontorretik pasata Behin berantza eman beharreko lehen pausuetan zeozer arraroa igarri nuen orkatilan eta ibuprofeno bat hartu eta lasaiago joan nintzen zati batean pausua berreskuratu artean.

Ganekogortaren ondoren Galarraga mendia igoz berriro ibilbideko ia puntu berberera iritzi ginen. Hemendik Aguilatoseko gainera gorantza jotzen zuen pista batean korrika nindoala azkenean 4. bukatu zuenak aurreratu zidan. Antza motxila eta neraman guztia ikusita astunegia zela iruditu zitzaion eta ia Tor de Geantserako preparatzen nenbilen galdetu zidan, harriduraz etxea beti gainean eramaten dudala erantzun nion. Egia esan “badaezpada, badaezpada” azkenean motxila goraino betetzen dut nahiz eta gero ia ezer ez erabili. Aurreratu ninduenean ordea, konturatu nintzen bera boteilin bat zeukan gerriko batekin zihoala soilik. Mendiko lasterketetan denetik ikusten da eta puntu honetan mutur biek topo egin zutelakoan nago, edo dena hala ezer ez.

Aguiltosetik berantza aldapa bera bortitza dago pista batzuetatik, hankak zeharo ahultzen dituen horietakoa. Behin bailarako behekaldera jaitsita La Quadran kokatuta zegoen bigarren hornidura gunera iristeko 2 km inguruan lisuan korrika egiteko zati ederra zegoen hankak pixka bat gehiago matxakatzeko.
 

 La Quadratik mendian gora itzuli bat eginda bertako hilerritik gora Eretzako igoera kronometratua hasten zen. Egingo nuen denbora ahaztuta, behetik hasita erritmo konstante batean egin nahi nuen igoera, lasai baina lokartu gabe. Baina lehenengo pistetako aldapetan erritmoa zeharo jaitsi behar izan nuen ez nindoan eta ondo gorputzez ezta hanketatik ere. Gero eta okerrago nindoan, zuri zuri jarri nintzela uste dut pajaroia tarteko eta gelditu beharra neukan. Egoerari aurre egiteko itzelezko merendola egin nuen gorantza pausu txikiak ematen nituen bitartean, hiru barrita bata bestearen atzetik. Erritmo berdinean jarraitu ezkero bazterren batean botata aurkituko nindutelakoan nago. Horrelako egoeran egonda eta helmuga hain urrun ikusita zeharo enbajonatuta aurkitzen nintzen. Hala nola, barritek laster egin zuten efektua eta indar pixka bat errekuperatzeaz bat erritmo lasaian hobeto nindoan buruari buelta emanez. Gorantza Albizurik aurreratu zidan korrika txikian pistako azken zati gogorrenetakoan, hau benetan fin zioan.

Oraindik txarrena etortzeko zegoen Eretzako kortafuegosak, 3 pala gogor bata bestearen atzean. Pixkanaka pixkanaka tontorrera iritzi nintzen Jose Vicente Benitorekin batera. Honek “estas hecho un gallo” esan zidan baina ordurako gangarra jaitsita neukan. 

 

 

Behin tontorra zapalduta Soduperako jaitsierari ekin nion aurrekoari jarraitu gabe, nire hankek eskatzen zuten erritmo apalagoan.

 

 

Sodupeko hornidura gunetik pasata Luxar mendia igo beharra zegoen Güeñes herrian kokatua zegoen hornidura gune garrantzitsura iristeko. Tarte honetan igartzen nioan desgastea, pilak piskanaka agortzen joango balira bezala. Luxarko jaitsieran gainera hankak dardarka neuzkan eta inongo indarrik gabe pausua ganoraz emateko. Tripak jada lorrinduta neuzkan eta jatekoa ez zitzaidan errez sartzen. Behin hornidura gunean antolakuntzari emandako poltsa jaso eta taper batean neuzkan hiru arroz-esneak jan nituen, aldean neramatzan platanoez gain beste edozer jaten nahiko komeri neukan eta.
 

 

Güeñesko hornidura gunetik irtenda Ubietamendi  mendia igo beharra zegoen. Lehenengo aldapetan arroz esnea ahora igotzen zitzaidan eta tripak zarata hotzean jarri zitzaizkidan labadora bat izango balitz bezala. Gorputzean sentsazio eskasekin pixkanaka gorantza nioan walking deadekoak bezala, bidegurutzeren bat saltatuz nahiz eta aurrean X nabarmen bat egon seinale bezala. Berriro bidegurutzera itzuli eta Sergio Aramendiak aurrea hartu zidan nire aldean askoz finago zioan eta. Behin Ubietamendi tontorrera iritzita Galdamestik jaurtitako lehen txapligoa entzun nuen lehena bertatik pasatzen zebilen seinale. Ubietamenditik pistarik pista jaitsiera egin ostean errepidetik zati polit bat egin beharra zegoen gorantza jotzen zuena.

Erdi korrika zeozer esatearren Galdamesera nahiko ikututa iritzi nintzen. Puntu honetan atzetik zetozen Unai Bengoa eta Atharratzerekin egin nuen bat. Haiekin joaten saiatu nintzen baina ezin nuenez luzaroan erritmo horretan joan, lasaiago joatea erabaki nuen berriro bazterren baten botata aurkitu nahi ez baninduten behintzat. Horrela hemendik helmugarainoko bidea nahiko erritmo lasaian egin nuen gorputzean neuzkan indar apurrak dosifikatuz. Aurretik Gazteran eta Apuko mendiak nituen, baina min gehien egia esatearren, perfilean berantza dela jarri arren , bat batean agertzen zaizkizun aldapa eta erdi gorantza jotzen zuten bide luzeek egin zidaten. Esaterako Apukotik helmugara dena berantza zelakoan oso luze egin zitzaidan. Aldapan bera hankei eusten nahiko komeri izan nituen pausua ganoraz emateko eta Zaramillora orduko ia desnibel gabeko bideetako aldapetan korrika egitea ezinezkoa zitzaidan.

 

 

Azkenean helmugako arkua pasa nuen, Zaramilloraino nekarren aurpegi eskasarekin alderatuz itzelezko irribarre batekin ahoan. Pozik, aspaldi, sekula ez esatearren, pilo bat sufrituta bukatu ahal izan nuelako. Nahiz eta hobeto egin nezakeela uste, burututako denborarekin gustora, 13 orduren bueltan ibiliko nintzela uste nuen eta azkenean 11 ordu eta 28 minutu behar izan nituen eta ibilbidea osatzeko, 15. postuan. Gainera zer ikasi eman dit lasterketa honek, gorputzaren limiteak ezagutu, buruari nola buelta eman, lasaiago irten beharko nintzela nahiz eta gero sekula kasurik ez egin, motxilan trastoak sartzeko tetrisak egiten ez dagoela zertan burua nekatu behar, kriston tripadak ezin ditudala egin…